Teaser_faq[1]

Περιπτώσεις κατά τις οποίες ο franchisor μισθώνει ένα κατάστημα ώστε στην συνέχεια να το υπενοικιάσει στον franchisee είναι συνηθισμένη πρακτική σε πολλά δίκτυα franchise.  Κατ' αυτόν τον τρόπο ο franchisor παρέχει στον franchisee τόσο το Σύστημα που έχει αναπτύξει όσο και το ίδιο το κατάστημα  Ο franchisee πληρώνει κάθε μήνα το ενοίκιο στον franchisor, ο οποίος με την σειρά του το δίνει στον ιδιοκτήτη του καταστήματος. Συνήθως το ποσό που πληρώνει ο franchisee στον franchisor είναι τo ίδιο με το ποσό που πληρώνει και ο τελευταίος στον ιδιοκτήτη. Γιατί λοιπόν ο franchisor χρησιμοποιεί αυτήν την πολιτική ανάπτυξης; Για να έχει μεγαλύτερο έλεγχο στα franchise καταστήματα.

Ας υποθέσουμε ότι ο franchisor αφιερώνει σημαντικό χρόνο, ώστε να αξιολογήσει μια περιοχή και να βρει το κατάλληλο κατάστημα. Στην συνέχεια διαπραγματεύεται το μισθωτήριο με τον ιδιοκτήτη και πετυχαίνει ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους. Επιπλέον εάν ο franchisor διαθέτει αναγνωρισμένη παρουσία στη αγορά, είναι σε θέση να επιτύχει καλύτερους όρους μισθώσεων από εκείνους που θα μπορούσε να επιτύχει οποιοσδήποτε franchisee.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο franchisor έχει επενδύσει χρόνο και χρήμα για να βρει ένα κατάστημα που μπορεί να εγγυηθεί τουλάχιστον ικανοποιητικά αποτελέσματα και σίγουρα δεν θέλει να το χάσει. Εάν σε αυτό το σημείο ο franchisor παραχωρήσει στον franchisee το δικαίωμα να υπογράψει το μισθωτήριο με τον ιδιοκτήτη, τότε σίγουρα χάνει σε μεγάλο βαθμό τον έλεγχο τόσο του σημείου, όσο και της περιοχής.

Για παράδειγμα, η περιοχή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επιτυχής, αλλά ο franchisee να αποφασίσει να λήξει την συνεργασία και να ενταχθεί σε μια άλλη αλυσίδα η οποία επιβάλει μικρότερες πληρωμές (royalties, marketing fees κ.ο.κ). Έτσι ο franchisor χάνει μια καλή περιοχή και ένα καλό εισόδημα, για να μην αναφέρουμε την ζημιά που μπορεί να προκαλέσει το «κατέβασμα» της ταμπέλας στην αξιοπιστία ενός Δικτύου.

Ο έλεγχος της περιοχής ίσως να είναι λιγότερο σημαντικός παράγοντας για franchisors οι οποίο διαθέτουν εναλλακτικούς τρόπους ελέγχου, όπως για παράδειγμα εταιρείες που παρασκευάζουν και προμηθεύουν τους franchisees τους με συγκεκριμένα προϊόντα τα οποία δεν μπορούν να προμηθευτούν από εναλλακτικές πηγές.

Από την μεριά του franchisee, το μεγαλύτερο μειονέκτημα μιας τέτοιας ρύθμισης είναι η έλλειψη ευελιξίας. Για παράδειγμα, εάν δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα με το κατάστημα, ο franchisee δεν έχει καμιά δυνατότητα επικοινωνίας με τον ιδιοκτήτη. Ακόμη και το παραμικρό θέμα θα πρέπει να το μεταβιβάσει στον franchisor και να στηριχθεί έπειτα σε αυτόν ώστε να διαπραγματευτεί το ζήτημα με τον ιδιοκτήτη. Αυτή η διαδικασία μπορεί μερικές φορές να οδηγήσει σε καθυστερήσεις και σε εκνευρισμούς.

Ένα άλλο πρόβλημα που μπορεί να δημιουργηθεί είναι η διαπραγμάτευση των όρων του συμβολαίου μίσθωσης μεταξύ του ιδιοκτήτη του ακινήτου και του franchisor, ιδίως όταν η διαπραγμάτευση αυτή πραγματοποιείται αφού ο franchisee έχει ενταχθεί στο σύστημα και λειτουργεί το κατάστημα. Τυπικά, η υπενοικίαση ορίζει ότι ο franchisee πληρώνει στον franchisor το ακριβές ποσό του μισθώματος που έχει οριστεί μεταξύ του franchisor και του ιδιοκτήτη. Εντούτοις ο franchisee μπορεί να διαπιστώσει ότι έχει ελάχιστο ή καθόλου έλεγχο όσον αφορά στην διαπραγμάτευση ανανέωσης του μισθώματος. Ως εκ τούτου ο franchisee καλείται να πληρώσει οποιοδήποτε μίσθωμα θεωρήσουν κατάλληλο ο ιδιοκτήτης και ο franchisor.

Αυτοί είναι μερικοί από τους κινδύνους που πρέπει να υπολογίσει ένας franchisee και, όπου είναι δυνατόν, να μειώσει τον κίνδυνο πριν ξεκινήσει μια υπενοικίαση με τον franchisor.

Επόμενο άρθρο»

«Προηγούμενο άρθρο

Προσθέστε το σχόλιό σας